طي يك تحقيق جديد و بحث انگيز عنوان شد كه يك سياهچاله غول آسا با سرعتي بسيار زياد در

 حال فرار از كهكشاني است كه آن را در خود جا داده بود. ممكن است اين فرار كهكشاني در

 نتيجه ادغام سهمگين بين دو سياهچاله بوده باشد.

طي يك تحقيق جديد و بحث انگيز عنوان شد كه يك

 سياهچاله غول آسا با سرعتي بسيار زياد در حال فرار

 از كهكشاني است كه آن را در خود جا داده بود.

 ممكن است اين فرار كهكشاني در نتيجه ادغام

 سهمگين بين

 دو ساهچاله بوده باشد.

تصور مي شود كه اكثر كهكشانهاي بزرگي كه به اندازه

 كهكشان راه شيري هستند در مركز خود ساهچاله

 هائي را جاي داده اند كه ميليونها برابر خورشيد وزن

 دارند. زمانيكه كهكشانها با هم ادغام مي شوند اين

 سياهچاله ها با حركت پيچشي به سوي يكديگر مي

 روند و سپس با هم برخورد مي كنند. 

بر اساس فرضيه نسبيت عمومي انيشتين اين برخورد

 فضاي گرداگرد را به شدت دچار اختلال كرده و

 ريزموجهائي بنام امواج گرانشي را در ميان فضا-زمان

 ايجاد مي كند.

شبيه سازي هاي رايانه اي نشان مي دهند كه اين

 امواج بيشتر در مسيرهاي خاصي گسيل مي شوند كه

 بدين ترتيب باعث مي شوند سياهچاله بزرگتر كه حاصل

 اين برخورد است در مسير مخالف موجها و با سرعتهائي

 تا چهار هزار كيلومتر در ثانيه به عقب رانده شود.  در

 برخي موارد اين سرعت براي بيرون انداختن سياهچاله

 از محل كهكشان خود كافي است.

اكنون ، اختر شناسان اولين ابر سياهچاله را در حال پرت

 شدن از كهكشان خود شناسائي كرده اند. استفان

 كوموسا از موسسه فيزيك فرازميني ماكس پلانك در

 آلمان با كمك تيمي از پژوهشگران و استفاده از روش

 "نقشه برداري ديجيتالي آسمان" (SDSS) به رصد آسمان

 پرداختند.

اين پژوهشگران چيزي را مشاهده كردند كه به اعتقاد

 آنها نشاني از رانده شدن يك ابر سياهچاله بشكل يك

 كوازار است. دانشمندان اين كوازار را SDSS J0927+2943 نام

 گذاري كردند. به اعتقاد دانشمندان كوازارها

 كهكشانهائي بسيار فشره و درخشاني هستند كه يك

 سياهچاله غول آسا با سرعت بسيار زياد در ميان آنها در

 حال تغذيه است و به همين علت با نور

 درخشاني نورافشاني مي كند.   

اين گروه از دانشمندان بر اساس دو دسته نورهاي

 درخشان در طيف نوري اين كوازار عنوان مي كنند كه

 اين سياهچاله در حال شتاب گيري با سرعتي برابر

 2650 كيلومتر در ثانيه است. يكي از اين دسته از نورها

 از ابرهاي گاز درون كهكشان منشا مي گيرد و دسته

 ديگر مربوط به ماده اي است كه در اطراف ابر سياهچاله

 مي چرخد. با اين سرعت ، روزي اين سياهچاله از

 كهكشان خود فرار خواهد كرد. 

اما يكي از دانشمندان مركز اختر فيزيك هاروارد

 اسميتسونين مي گويد كه تحقيقات گروه كوموسا هنوز

 وي را قانع نكردند كه اين يك سياهچاله در حال پرت

 شدن باشد. وي مي گويد كه تغيير ظاهري خطوط

 درخشان مربوط به ابرهاي گاز كهكشان مي تواند در

 نتيجه حركت ابرهاي گازي درون خود كهكشان و يا

 واپيچش مربوط به ابرها باشد كه بطور غير منظم روشن

 مي شوند. 

 تصویر جدید تلسکوپ فضایی سوئیفت از کهکشان مثلث به

 دانشمندان این امکان را می دهد تا تاریخچه تولد ستارگان در کل یک

 کهکشان را تعقیب کنند  

ماهواره سوئیفت(Swift ) ناسا به تازگی تبدیل به یک

 تلسکوپ فضایی پرکار شده ؛ سوئیفت باید  صبر کند تا

 انفجارات اشعه گاما را آشکار کند و سپس بلافاصله به

 رصد آن بپردازد . این وظیفه ی اصلی سوئیفت است که

 برای آن طراحی شده است.

اما این ماهواره به وسایل حساس دیگری نیز مجهز است از جمله یک

 تلسکوپ فوق العاده برای رصد در طول موج ماورای بنفش .سوئیفت

 در فاصله میان جستوجو برای انفجارات اشعه گاما (ایام بیکاری !!)

 این فرصت را پیدا می کند تا کامل ترین تصاویر از کهکشان ها را در

 طول موج ماورای بنفش تهیه کند.

طول موج ماورای بنفش خارج از محدوده بینایی ما قرار دارد ، با

 وجود این ما می توانیم تاثیرات آن را حس کنیم مثلا اگر مدت زمان

 زیادی را در زیر نور شدید آفتاب سپری کنید پوستتان دچار آفتاب

 سوختگی می شود که دقیقا به خاطر اشعه ماورای بنفش خورشید

 است .

ستارگان داغ ، ستارگان جوان و ستارگان در حال شکل گیری نیز

 میزان چشمگیری اشعه ماورای بنفش ساطع می کنند ؛ و با نگاه کردن

 به کهکشانی در طول موج ماورای بنفش می توان نقاط شکل گیری

 ستارگان را در آن مشاهده کرد .

این کاری است که تلسکوپ فضایی سوئیفت در مورد

 کهکشان مثلث (M33 ) انجام داده است . اندازه کهکشان

 مثلث تقریبا نصف کهکشان ماست و در فاصله ی

2.9 میلیون سال نوری از ما قرار گرفته است. این

 کهکشان هرچند نسبتا کوچک است اما از لحاظ تولد و

 شکل گیری ستارگان منطقه ی بسیار فعالی محسوب

 می شود .

Stephen Holland از اعضای تیم هدایت سوئیفت در

 ناسا در این باره می گوید :"مشاهده ستارگان در نور

 ماورای بنفش سن و ترکیبات آن ها را برای ما مشخص

 می کند و تصاویر فوق العاده سوئیفت به ما این امکان را

 می دهد تا ستارگان و ابرهای گازی را از هم تفکیک

 کنیم (ابرهای گازی در طول موج مادون قرمز دیده می

 شوند) و به کمک آن می توانیم تاریخچه تولد ستارگان

 در کل یک کهکشان را تعقیب کنیم".

تصویر بالا پر جزییات ترین و کامل ترین تصویری است که تاکنون از

 تمام قسمت های یک کهکشان تهیه شده است . این تصویر از پیوستن

 13 تصویر جدا از هم ساخته شده که سوئیفت آن ها را در فاصله  

23 دسامبر 2007 تا 4 ژانویه 2008 به زمین ارسال کرده است .

 سیاره شناسان شباهت جالبی بین جریان های مشخص

اقیانوس های زمین و کمربند هایی یافتند که مشخصه سطحی

خاص سیارات گازی غولپیکر، همچون مشتری اند. ساختار کمربند

های جو مشتری سالها موضوع تحقیقات جالبی بوده است.

کمربند های مشتری به دلیل حرکت ابرها، در امتداد مجموع های

ثابتی از جریان های متناوب، شکل می گیرند. این سیاره

شناسان کشف کردند که اقیانوس های زمین هم نوارهایی از

جریان های متناوب پایدار، در خود می پرورند که به هنگام مدل

سازی، کاملا شبیه به کمربند های مشتری اند. این شباهت ها

فقط ظاهری نیست. به گفته آنها طیف انرژی جریان های

اقیانوسی از یک قانون نیرو پیروی می کنند که کاملا بر طیف

جریان های منطقه ای در سیارات بیرونی، منطبق اند. آیا این

پدیده های مشابه، در نیروهای فیزیکی مشابهی، ریشه دارند ؟

برای پاسخ به این پرسش باید تعیین کنیم که چه فرایند های

فیزیکی باعث حرکات بزرگ مقیاس، در هر دو این دستگاه ها

می شوند. بنابر تحقیقات سیاره شناسان میان عوامل نیروزا در

سیارات خارجی و جریان های اقیانوسی، شباهت هایی وجود

دارد. مقایسه طیف انرژی در سیارات غولپیکر و اقیانوس های

زمین، اطلاعات ارزشمندی درباره خصوصیات اقیانوس ها و به

خصوص قوی ترین جریان ها در نیمه اعماق اقیانوس ها به دست

می دهد.                          

اخیرا مدارگرد سریع السیر زهره، متعلق به آژانس فضایی

 اروپا، با پشت سر گذاشتن ابرهای قطور اطراف سیاره

 زهره، موفق به تهیه دقیق‌ترین و گسترده‌ترین نقشه از

 بخار آب و سایر گازها در طبقات پایینی جو زهره شده

 است.

زهره به عنوان یک سیاره، نور مرئی چندان قابل توجهی

 را از خود تابش نمی‌کند. اما به علت دمای سوزاننده در

 زیر لایه‌ای قطور از ابرهایش که در ارتفاع ۳۵ کیلومتری

 به ۲۰۰ و بر روی سطح آن به بیش از ۴۵۰ درجه

 سانتی گراد می‌رسد، شاهد مقدار بسیار زیادی از

 تابش مادون قرمز از اين لایه‌ها هستیم.

این تابش در طول موج‌های خاص و یا در دریچه‌ی مادون

 قرمز، می‌تواند از میان ابرهای قطور عبور کرده و حامل

 اطلاعاتی از لایه‌های پایینی باشد. شدت این تابش و

 چگونگی افت و خيز آن در طول موج‌های مشخص،

 می‌تواند اطلاعات بسیاری را در مورد ترکیبات ساختار جو

 سیاره به ما بدهد.

مدارگرد سریع السیر زهره به لطف قابلیت منحصر بفرد

 طیف سنج VIRTIS که به منظور استفاده از این پنجره‌ی

 طیفی بر روی آن نصب شده، توانسته است تا براي

 اولين بار و پس از چندین گردش مداری، نقشه‌ای از جو

 سیاره را همراه با قسمت های پایین جو آن به تصوير

 بكشد.

دي‌اكسيدكربن (CO۲) اصلي‌ترين ماده در جو زهره است،

 اما طيف‌سنج VIRTIS با نگاه دقيقش به عمق جو سياره

 متوجه اثري از مونو كسيد كربن(CO) شده‌ است كه يك

 كشف عجيب و غيرمعمول به‌حساب مي‌آيد. علاوه‌بر

 اين، دانشمندان پس از مشاهدات بيشتري كه با

 تفكيك‌پذيري و وضوح بالاتر انجام دادند، متوجه سولفيد

 كربونيل و بخار آب شدند. از اويل دهه ۱۹۸۰، وجود

 چنين مولكول‌هايي بر روي مريخ شناخته شده ‌بود، اما

 تا پيش از سریع السیر زهره مقدار اين مولكول‌ها هرگز

 اينچنين دقيق و گسترده اندازه‌گيري و نقشه‌برداري

 نشده بود.

مونو كسيد كربن موجود در جو زهره آنقدر كم و ناچيز

 است كه مي‌تواند به عنوان يك ردياب براي زير نظر

 گرفتن الگوهاي چرخشي سيال در جو سياره استفاده

 شود. اين كار شبيه به مطالعه‌ي گردش يك جوهر

 فلورسنت است كه به درون يك مايع چكيده شده، تا

 الگوي چرخشي درون آن مايع را آشكار سازد.

 كم است، و برعكس.

پيش‌تر، مدل‌هاي هواسنجي نشان داده‌اند كه چنين

 رابطه‌ي معكوسي بين فراواني مولكول‌ها به خاطر

 جريان گردشي بزرگ‌مقياس جو سياره است و اكنون

 نتايج بدست‌ آمده، اين مدل‌ها را تاييد مي‌كنند.

   مولکولهای جو زهره

منبع: سايت آژانس فضايي اروپا، ESA

اخترشناسان فرض می‌کنند که ماده تاریک در تمام عالم

 منتشر شده است اما مطالعات جدید نشان می‌دهند که

 یک کهکشان مارپیچی خالی از این ماده به نظر

 می‌رسد و توضیح این موضوع برای اخترفیزیکدانان کار

 ساده‌ای نیست.

در نواحی خارجی اغلب کهکشان‌ها، سرعت ستارگان

 بیشتر از مقدار پیش‌بینی شده با توجه به جرم قابل

 مشاهده‌ی کهکشان است. مجموع جرم تمام بخش‌های

 قابل مشاهده مانند ستاره‌ها و گازهای داخلی،

 نمی‌تواند به قدر کافی نیروی گرانش تولید کند تا اجرام

 را با چنین سرعتی در کهکشان نگه دارد، نتیجه آن

 است که بخشی از جرم کهکشان گم شده است.

اغلب اخترشناسان معتقدند که این جرم گم شده، از

 جوهری نامرئی ساخته شده است، که به آن لقب ماده

 تاریک را داده‌اند. ماده تاریک همچون هاله‌ای بزرگ

 اطراف هر کهکشان را احاطه کرده است. امکان دیگری

 هم وجود دارد و آن این است که نیروی گرانش رفتاری

 غیر منتظره را از خود نشان ‌دهد که در آن صورت باید به

 فکر اصلاح قوانین مکانیک نیوتن بود که در نظریه‌‌‌ی

 MOND مطرح می‌شود.

در کهکشان مارپیچی NGC۴۷۳۶ هر چه از تراکم مرکز

 دورتر شویم سرعت چرخش نیز کمتر می‌شود. در نگاه

 اول، منحنی سرعت چرخش ستاره‌ها نسبت به فاصله

 از مرکز درست مانند حالتی است که ماده‌ی تاریک وجود

 نداشته باشد و هنگامی که شما از انبوه ستارگان

 مرکزی فاصله بگیرید، گرانش کم می‌شود، بنابراین

 حرکت به دور مرکز نیز کم سرعت‌تر خواهد شد.

در بار اول، اندازه گیری های انجام شده تا فاصله‌ی

 ۳۵۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان انجام شده بود و

 بنابر این، داده‌ها برای نتیجه گیری کلی کافی نبود.

 بنابراین تیمی از اخترشناسان در لهستان، محاسبات

 گسترده و پیچیده تری انجام دادند .

آن‌ها توانسته‌اند راهی پیدا کنند که منحنی سرعت

 چرخش را از راهی دیگر به دست آورند و آن، اندازه

 گیری چگالی گاز هیدروژن در بخش‌های بیرونی

 کهکشان است. بر طبق مدل ریاضی آن‌ها، ستارگان

 معمولی و گاز موجود در این کهکشان می‌توانند تمام

 جرم موجود در NGC۴۷۳۶ را تامین کنند.

«جرگ دیمند»(Jürg Diemand) اخترفیزیکدان دانشگاه

 کالیفرنیا می‌گوید:" اگر این موضوع درست باشد، آن‌گاه

 باید گفت که این کهکشان حاوی مقدار کمی ماده تاریک

 است یا کاملا خالی از آن خواهد بود. این موضوع بسیار

 شگفت انگیز است."

او همچنین افزود:" روش‌های بسیاری شامل مطالعه

 چگونگی حرکت کهکشان‌ها درون خوشه‌ها و محاسبات

 درخشندگی پس از انفجار بزرگ وجود دارد که همگی

 مدارکی از وجود ماده تاریک هستند."

با این وجود هنوز مشخص نیست که با توجه به نظریات

 کنونی، چطور ممکن است کهکشانی هاله‌ی ماده‌ی

 تاریک نداشته باشد و یا بدون این که گسسته شود

 هاله‌ی خود را از دست بدهد. در هر صورت برای اظهار

 نظر دقیق‌تر، به مشاهدات و محاسبات بیش‌تری نیاز

 است.

منبع:نیو ساینتیست

از هنگامی که انسان شروع به مطالعه و کاوش پیرامون

 جهان اطراف خود کرده است سوالهای بسیاری

 ذهن او را به خود مشغول کرده است. هرچه بیشتر درک

 می کند در می یابد که کمتر می داند. یکی از

 سوال های بنیادین این موجود دو پا همواره بر این بوده است که آیا به غیر

 از کره خاکی خودمان حیات در

 جای دیگری از این جهان پهناور وجود دارد ؟ نزدیکتر بیائیم...در منظومه

 شمسی خودمان چطور ؟ آیا

 موجودات زنده ای که تا به حال آنها را شناخته ایم می توانند در شرایط

 محیطی سیاره ای مانند مریخ

 رشد کنند ؟ اگر چندی پیش این سوال را از سیاره شناسان می پرسیدید

 جوابتان منفی بود ولی حالا با

یافته ای که جدیدا به دست آمد می توان گفت که این

 امر امکان پذیر است. در مطالعات آزمايشگاهي كه

 اخیرا انجام شد و حدود دو سال به طول انجامید، محققان

 در یافتند كه برخي از ميكروارگانيسم‌ها وجود

 دارند كه با برخورداري از قابليتي همچون تطابق خود با

 محيط هاي بسيار سرد، نه تنها در محيط هاي

نامطلوب به حيات خود ادامه مي‌دهند، بلكه حتي در

 دمای 30 درجه فارنهايت هم می توانند تكثير شوند.

 اين ميكروب‌ها هم چنين از مكانيسم دفاعي جالبی

 برخوردارند كه از آنها در برابر دماي بسيار سرد

 محافظت مي‌كنند. این نوع از موجودات زنده می توانند در شرایط سیاره

 مریخ نظیر فشار و آب بسیار کم

 دوام بیاورند و حتی رشد کنند. این دو نوع میکرو ارگانیسم تازه کشف شده

 که با نامهای " هالوفیل " و "

 متانوژن " شناخته می شوند هر کدام شرایط رشد

 مخصوص به خود را دارند. هالوفیل ها در دمای 30

درجه فارنهایت هم قابلیت رشد کردن دارند و حتی می توانند در زیر سطح

 مریخ با وجود آب شور زندگی

 کنند. متانوژن ها در دمای 28 درجه فارنهایت نیز زندگی

 می کنند و خصوصیت بارزشان تکثیر شدن در

 محیط بدون اکسیژن است.این نوع می تواند متان نیز تولید

 کند. دانشمندان پس از بررسی انواع

زیادی از میکروارگانیسم ها در شرایط سخت آزمایشگاهی توانستند این دو نوع موجود تک

 سلولی را بیابند که هر دو از انواع آزمایش ها سر بلند بیرون آمده بودند. با مطالعات بیشتری

 که

 انجام شد محققان دریافتند که این دو نوع میکروب نه تنها می توانند بر روی مریخ زندگی کنند

 بلکه قابلیت رشد در سایر سیارات مریخ مانند را نیز دارند. در کهکشان راه شیری اغلب ستاره

 ها از خورشید ما سردتر هستند و به طبع نواحی اطرافشان دارای دمای کم است. بنابراین

 سیاراتی که در این منظومه ها شکل می گیرند دنیاهائی سرد و خاموش هستند. با کشف این دو

 نوع میکروب دانشمندان امیدوارند که بتوانند میکروارگانیسم های دیگری را با خصوصیات

 متفاوت در این نوع سیارات بیابند. تا به حال اخترشناسان توانسته اند 200 ستاره خورشید

  مانند

 را که احتمال حیات در سیاره های اطراف آنها بیشتر از سایر سیاره ها است کشف کنند.  

۲۴دی ماه امسال، کاوشگر «مسنجر» ناسا اولین پرواز خود را بر

 فراز عطارد(تیر) تجربه

 کرد. دستارود این پرواز بیش از ۱۲۰۰ عکس با کیفیت بالا از سیاره

 بود که حدود ۴۵ درصد

 از بخش‌هایی را که تاکنون ندیده بودیم، آشکار کرده است.

در تصاویر به دست آمده، سطح آبله گون و پر از دهانه‌های برخوردی

 عطارد دیده می‌شود که تا

 حدی آن را شبیه تنها قمر زمین، ماه، می‌کند.

بررسی این تصاویر آغاز شده و در یکی از نخستین بررسی‌ها

 عارضه‌ای «عنکبوتی شکل»

 روی عطارد دیده شده است. این عارضه در پهنه‌ای از سیاره به نام

 «کالوریس» (Caloris)

 دیده شده است که دهانه‌های برخوردی زیادی در آن دیده می‌شود. ولی

 آنچه جلب توجه می‌کند

 خطوطی است که روی سطح سیاره از مرکز یک دهانه‌ی برخوردی

 به صورت شعاعی از آن خارج شده‌اند.

دهانه‌های برخوردی و حتی دهانه‌های آتشفشانی زیادی در منظومه

 شمسی وجود دارد ولی هیچ

 کدام مانند این یکی نیستند. احتمالا این گسل‌ها بر اثر فشار پوسته‌ی

 سیاره در هنگام رانش به

 اطراف به وجود آمده‌اند که مسبب آن می‌تواند برخورد یک جرم

 خارجی یا فعالیت‌های

 آتشفشانی بوده باشد. مشابه این‌گونه گسل‌ها را می‌توان روی ماه هم دید

 ولی برای این مورد

 قضیه بسیار متفاوت است. عارضه‌ای به این شکل در هیچ کجای

 عطارد و حتی منظومه شمسی

 هرگز دیده نشده است. تعداد گسل‌هاي اين عارضه بسیار زیاد است.

کار روی اطلاعات به دست آمده از پرواز اخیر فضاپیمای «مسنجر»

 ناسا بر فراز عطارد

 همچنان ادامه دارد و احتمالا خبرهای جالب دیگری از عطارد در راه

 خواهد بود.

مسنجر دو بار دیگر از فراز سیاره گذر خواهد کرد. پس از آن جاذبه‌ی

 سیاره که در هر بار

 گذر سرعت فضاپیما را کم کرده است، مسنجر را در دام خود

 می‌اندازد. طبق برنامه ریزی‌ها،

 مسنجر دست کم یک سال به دور سیاره خواهد چرخید و به ارسال

 اطلاعات مشغول خواهد

 بود.

مدتی پیش کاوشگر «افق‌های نو» دید ما را از مشتری، غول منظومه‌ی

 سمشی متحول کرد و

 اینک دانشمندان منظومه شناس مشغول بررسی اطلاعات دریافتی از

 مسنجر هستند. دید ما از

 منظومه‌ی خود در حال تحول است و شناختمان روز به روز بیشتر

 می‌شود. شناختی که

 می‌تواند به درک صحیح ساز و کارهای سیارات و خانه‌ی خودمان،

 زمین، هم بیانجامد تا در

 حفظ آن کوشا باشیم.

منبع: نیو ساینتیست و  ناسا

 ضد ماده كه به محض تماس با ماده آن را نابود مي سازد پديده نادري در كيهان بنظر مي رسد. براي چندين دهه دانشمندان سرنخ هائي از وجود يك ابر بسيار بزرگ ضد ماده كه در فضا سرگردان بود در دست داشتند اما نمي دانستند كه اين ابر از كجا منشا مي گيرد. 
اكنون منبع اسرار آميز اين سياه ابر ضد ماده كشف شده است: ستاره هائي كه توسط چاله ها و ستاره هاي نوتروني متلاشي مي شوند. 

بامداد یکشنبه ۳۰‌ام دی را به خاطر بسپارید. در این شب اگر نگاهی به ماه ۱۲ روزه بیندازید، می‌توانید سیاره سرخ رنگ مریخ را از قدر حدود ۱- در یک درجه‌ای شرق آن ببینید.

بامداد ۳۰دي. ماه و مريخ در کنار هم در صورت فلکي ثور (اندازه‌ي ماه بزرگ‌تر از اندازه‌ي واقعي است)

پس از غروب خورشید، درخشش مریخ در کنار ماه در شاخ ثور با دوربین‌های دوچشمی به زیبایی دیده می‌شود و این دو جرم زیبای آسمان در ساعت ۳:۱۵ بامداد یکشنبه به وقت مرکز ایران به نزدیکترین فاصله از یکدیگر می‌رسند، اگر توانستید که از گرمای خانه دل بکنید می‌توانید، جلوه‌های زیبای آسمان زمستان را در نزدیکی این دو شاهد باشید.

شش ضلعی زمستانی که زیباترین اجرام آسمان را همچون سحابی شکارچی در خود جای داده است و همچنین درخشش دنباله دار شگفت انگیز هولمز در سمت غربی این اجرام در صورت فلکی برساووش پدیده‌های دیگر رصدی قابل مشاهده هستند. اگر تلسکوپ یا دوربین دوچشمی با بزرگ نمایی ۲۰ برابر به بالا دارید به دیدار سیاره زحل در درنزدیکی ستاره قلب الاسد نیز بروید که رفته رفته گوشهایش را می‌خورد! در واقع زاویه حلقه‌های زحل نسبت به ناظر زمینی در حال کم‌تر شدن است و در چند سال آینده این حلقه‌ها به کم ترین اندازه زاویه‌ای خود خواهند رسید.

نیمه شب صورت‌های فلکی بهاری همچون سنبله، ارتفاعشان را از افق بیشتر می‌کنند و مجالی را برای رصدگرانی می‌دهند، که به فکر شرکت در ماراتن مسیه ایران هستند. نزدیک به طلوع خورشید، صورت‌های فلکی تابستانی نیز طلوع می‌کنند. درخشش خیال انگیز زهره در میان ستارگان مارافسای بسیار به چشم میاید. دقایقی مانده به طلوع، سیاره مشتری را می بینید که در میان ستاره‌های راه کاهکشان که در نور افق ناپدید شده اند سر از افق بیرون می‌آورد در حالی که در ۱۲ درجه‌ای زهره دیده می‌شود.

لباس گرمی بپوشید و با ابزارهاي رصدیتان که می‌تواند تنها چشم‌هاي شما باشد به دیدار الماس‌های آسمانی بروید.

تلسكوپ فضايي هابل يك جفت حلقه تابان و درخشنده را كه پيش از اين هرگز مشاهده نشده بود، كشف كرد.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، به گفته دانشمندان يكي از اين حلقه ها در درون ديگري لانه كرده است.

اين الگوي حلقه‌يي دوقلو در اثر خميدگي پيچيده نور از دو کهکشان دوردست که مستقيما پشت يک کهکشان عظيم قرار گرفته اند، مانند سه منجوق در يك ريسمان به وجود آمده است.

اين پديده جديد و بسيار نادر كه توسط تلسكوپ هابل شناسايي شده مي‌تواند راهي به سوي كشف اطلاعات بيشتر درباره ماده تاريك ،‌انرژي تاريك، ماهيت كهكشان هاي دور دست و حتي درجه انحناي كائنات باشد.

اين حلقه‌هاي تابان با عنوان حلقه دوگانه اينشتين از سوي يك تيم بين‌المللي از اخترشناسان با مديريت رافائل گاوازي و توماسو ترئو از دانشگاه كاليفرنيا كشف شده اند.

گفتني است اين يافته جزئي از پروژه در حال اجراي دوربين پيشرفته لنز اسلوآن براي تحقيقات است.

اين اختر شناسان نتايج يافته خود در دويست و بيست و يكمين نشست انجمن نجوم امريكا ارائه كردند.

دو اخترشناس آمريكايي به تازگي كهكشان‌هاي جديدي را شناسايي كرده‌اند كه سرنخ‌هايي را درباره تكامل كهكشان «راه شيري» در اختيار دانشمندان قرار مي‌دهد.

به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، كاريل گرونوال، استاديار تحقيقاتي ارشد دانشگاه ايالتي پن و اريك گاوسير، استاديار دپارتمان فيزيك و اخترشناس دانشگاه روتگرز خبر اين كشف تازه را در كنفرانس هفته جاري در تگزاس اعلام كردند.

اين كهكشان‌ها توسط تلسكوپ فضايي هابل مشاهده شده‌اند.

به گفته اين دو منجم، كهكشان‌هاي كشف شده از ابتدايي‌ترين كهكشان‌هاي شكل گرفته در كائنات هستند كه زماني كه كائنات تنها دو ميليارد سال سن داشت، تشكيل شده‌اند.

اين كهكشان‌ها بسيار كوچكتر از كهكشان راه شيري بوده و حدود 10 درصد اندازه و 5 درصد چگالي كهكشان راه شيري را دارند.

اين پژوهشگران مي‌گويند كشف اين اجرام آسماني و درك اين كه آنها مرحله‌اي در تكامل كهكشان ما هستند، كليدي براي كشف فسيلي اصلي در مسير تكامل بشر است.

اخترشناسان با كمك تلسكوپ فضايي هابل موفق به شناسايي سياره‌اي شده‌اند كه ديسك گازي ــ غباري اطراف آن به شكل «شب پره» است.

به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، منظومه‌اي از يك گروه چهار ستاره‌يي را در گوشه‌اي از كهكشان راه شيري مشاهده كرده‌اند كه تاكنون هرگز ديده نشده بود.

سياره جديد با ديسك شب پره‌يي شكل خود در صورت فلكي «پوپيس» واقع شده است.

اخترشناسان مي‌گويند اين كشف مي‌تواند اطلاعات جديدي درباره چگونگي شكل‌گيري منظومه‌هاي سياره‌يي از جمله منظومه شمسي در اختيار آنها قرار دهد.

سياره جديد كه «شب پره» نام گرفته حدود 112 سال نوري از خورشيد فاصله دارد و به دليل انتشار نور فشرده مادون قرمز شناسايي شده است.

به گفته اخترشناسان، چنين ديسك‌هايي از مواد تشكيل دهنده خود سيارات شكل مي‌گيرند و در اطراف ستاره‌هاي جوان فراوانترند.

تحقيقات جديد نشان مي دهند كه سرعت چرخش سياه‌چاله‌ها از مرزهاي پيش بيني شده در فرضيه نسبيت فراتر مي رود.

به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، ممكن است اين هيولاهاي آسماني با سرعت بسيار بالا چرخش كنند به گونه اي كه اين سرعت به حداكثر ميزان در نظر گرفته شده در فرضيه نسبيت انشتين نزديك شده باشد.

اين يافته‌ها نتيجه رصدهاي 9 كهكشان غول آسا با استفاده از تلسكوپ پرتو ايكس چاندرا سازمان ناسا هستند.

اين يافته پيشنهاد مي كنند كه اين چاه‌هاي گرانشي غول آسا در هر روز يك دور كامل مي چرخند.

ممكن است اين چرخش چندان سريع به نظر نرسد اما اين ميزان سرعت براي چنين اجرامي با اين اندازه بسيار سريع است.

يكي از پژوهشگراني كه در اين تحقيق شركت دارد مي گويد: چرخش سياه‌چاله‌ها كليد معماهاي علم اخترفيزيك را در اختيار دارد.

اين چرخش‌ها مي‌توانند چگونگي تولد سياه‌چاله‌ها، رشد آنها و همچنين چگونگي عملكرد انفجارهاي پرتو گاما را روشن كنند.

يك سياهچاله كه با سرعت زياد مي چرخد فضا را نيز به چرخش در مي آورد. اين تاثير، زماني كه با گاز در حال جريان به سوي سياهچاله مي‌پيوندد ميدان مغناطيسي را ايجاد مي كند كه مقدار بسيار زيادي از گاز را به صورت يك فوران پرسرعت و پر انرژي از مجاورت سياهچاله به اطراف پرتاب مي كند.

به نوشته پارس‌اسكاي، مقدار انرژي كه اين فوران‌ها در هر ثانيه آزاد مي كنند پنجاه برابر انرژي است كه خورشيد ما در يك سال به صورت پرتو آزاد مي‌كند. سياهچاله‌ها حتي با فشرده كردن شكل گيري ستاره‌ها در رشد كهكشان‌ها تاثير مي‌گذراند.

سرپرست اين گروه از پژوهشگران مي گويد: چرخش سياهچاله‌ها بين 90 تا 100 درصد از حداكثر ميزان مجاز در فرضيه نسبيت است. اين بدان معني است كه بزرگترين سياهچاله هاي موجود در مركز كهكشانهاي غول آسا با چرخش‌هاي بزرگ مرتبط هستند.

سیاره تیزپا ( عطارد )، در طی این روزها  به بهترین وضعیت رصدی خود در افق غربی خواهد رسید.  اگر در شامگاه نگاهی به افق غربی بیندازید جسم پورنوری را خواهید دید که همان سیاره عطارد است. سیاره عطارد در 8 بهمن ماه به بیشترین کشیدگی خواهد رسید

دانشمندان مرکز فیزیک نجوم اسمیت سونین دانشگاه هاروارد تئوری جدیدی را با عنوان «تارهای کیهانی» (cosmic web) ارائه کردند که نشان می دهد ماده تاریک به همان روشی که تارهای عنکبوت تشکیل می شوند، در جهان پخش می شود.




دانشمندان مرکز فیزیک نجوم اسمیت سونین دانشگاه هاروارد تئوری جدیدی را با عنوان «تارهای کیهانی» (cosmic web) ارائه کردند که نشان می دهد ماده تاریک به همان روشی که تارهای عنکبوت تشکیل می شوند، در جهان پخش می شود. این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند؛ «ما با روش های شبیه سازی توانستیم گستردگی ماده تاریک در جهان نزدیک را مورد بررسی قرار دهیم و مشاهده کنیم که این ماده به طرف گرمایی که به سبب تاثیرات جاذبه یی ماده تاریک شکل گرفته است، جذب می شود.» براساس تئوری های موجود، ۹۵ درصد از کیهان را ماده تاریک تشکیل می دهد. این دانشمندان با استفاده از رصدهای تلسکوپ های اشعه ایکس چاندرا و «XMM-Newton» تئوری جدید «تارهای کیهانی» را مطرح کردند. به گفته این دانشمندان «این رشته ها همچنین می توانند کلید شناخت بیشتر ماده زنده باشند. ماده زنده بخشی از ماده مرئی کیهان است که حدود ۵/۲ درصد از ۵ درصد ماده معمولی جهان را تشکیل می دهد.» به گفته این دانشمندان، این رشته ها می توانند توسط ماده تاریک و ماده معمولی ساخته شوند.

ولي يك مدل كامپيوتري جديد نشان مي‌دهد كه اگر چنين سياره‌هايي در مدارهاي بیضی حركت كنند، مي‌توانند مناطقی مناسب برای پیدایش و بقای حیات داشته باشند.

ماه نیز حركت نوساني مشابهی را انجام مي‌دهد. مدت زماني كه صرف چرخش حول محورش مي‌كند با زماني كه يك بار به دور سياره‌ي ما مي‌چرخد برابر است. بنابر این همیشه یک روی آن به سمت زمین است. اما چون مسير ماه به دور زمين كاملا دايره اي نيست، سرعت مداریش گاهي اوقات از سرعت چرخش دورانی آن كمتر يا بيشتر مي شود. تفاوت بين این دو حركت باعث مي‌شود تا ما بتوانیم اندکي از لبه‌های ماه را نیز ببینیم. اگر روي ماه بايستيد، خواهيد ديد كه جای زمين در آسمان تقریبا ثابت است و تنها اندکی نوسان می‌کند.

اين اثر مي‌تواند احتمال وجود حیات را روي سیاره‌هایی که به دور ستارگان كوچك و كم نور به نام كوتوله‌هاي سرخ می‌گردند، افزايش دهد. دلیل این امر این است که کمربند حیات این گونه از ستاره‌ها بسیار نزدیک به ستاره است و اگر سیاره‌ای در این ناحیه وجود داشته باشد، به احتمال زیاد در حالت قفل گرانشی با ستاره‌ی مادر خود قرار می گیرد و می‌تواند در مرزهای سایه روشن خود، میزبان حیات باشد.

اين گلوله توپ كيهاني كه يك ستاره نوتروني به نام RX J0822-4300  است توسط رصد خانه پرتو ايكس چاندراه كشف شد.

دانشمندان با استفاده از مشاهدات 5 ساله چاندرا نشان دادند كه اين ستاره سركش با كج كردن مسير خود در حال دور شدن از Puppis  است. Puppis  بقاياي ابر نواختري است كه حدود 2700 سال پيش لز انفجار يك ستاره بجاي مانده است.  اين ستاره نوتروني با سرعتي حدود چهار و هشت ميليون كيلومتر در حال خارج شدن از كهكشان راه شيري است.  

رابرت پتره ، اختر شناس مركز پروازهاي فضائي گودارد ناساس مي گويد" اين ستاره نوتروني درست بعد از تولد يك بليط يكطرفه به سمت خارج از راه شيري گرفته است." وي اضافه مي كند كه اختر شناسان ستاره هاي ديگري را مشاهده كردند كه از كهكشان به بيرون پرتاب شدند ولي هيچكدام سرعت اين ستاره نوتروني را نداشته است.

ستاره هاي پر سرعت ديگري در كهكشان راه شيري وجود دارند كه توسط ابر سياهچاله موجود در مركز كهكشان با سرعتي معادل يك سوم سرعت اين ستاره و به سمت فضاي بين ستاره اي پرتاب شدند.

اما اين ستاره نوتروني توسط انفجار ناموزون ابرنواختر به بيرون پرتاب شده و به اين سرعت رسيده است. اين ستاره تا بحال 20 سال نوري مسافرت كرده و ميليونها سال طول خواهد كشيد تا از پهنه كهكشان خارج شود.

با وجود استفاده از مدلهاي رايانه اي پيشرفته براي مشابه سازي اينكه چگونه يك موشك ستاره اي مانند اين شكل مي گيرد ، دانشمندان هنوز دليل آن را نمي دانند.  

جزئيات تحقيقات پتره در شماره اخير مجله اختر فيزيك چاپ شده است.

دانشمندان برای اولین قادر به مشاهده نورهای مرئی شدند که از جو سیاره ایی در خارج منظومه شمسی به فضا پراکنده می شود. 

این سیاره در مداری به دور ستاره کوتوله HD189733 در صورت فلکی ثعلب(روباه) در حال چرخش می باشد . این ستاره در فاصله 60 سال نوری از زمین واقع است.

 این سیاره که HD189733bنامیده شده است دوسال قبل به وسیله طیف بینی داپلر کشف شد. فاصله بین این سیاره و ستاره مادر به قدری کم است که جو آن توسط گرما حاصل از ستاره منبسط شده است.

دانشمندان برای مشاهده نورهای مرئی پراکنده شده توسط این ستاره روشی همانند فیلتر عینک های آفتابی پولارويد که نور زیاد خورشید را منعکس میکند استفاده کردند.آن هابااستفادها از این روش توانستند نورقطبیده شده که از سیاره منکعس می شود را از ستاره مادر تفکیک کنند. در نتیجه دانشمندان توانستند میزان انبساط جو این ستاره را اندازه گیری کنند. آنها همچنین توانستند میسر حرکت سیاره را به صورت مستقیم ردیابی کنند. شاهکاری که از طریق غیر مستقیم تقریبا غیر ممکن است.

این تیم بین المللی که توسط پروفسور "سوتلنا بوردایوجنا" در انجمن علمی نجوم زوریخ سویس رهبری میشود از یک تلسکوب 60 سانتی متری( KVA) برای اندازه گیری قطبیدگی سیاره و ستاره مادر استفاده کردند . این تیم همچنین کشف کردند که بیشترین میزان قطبیدگی زمانی است که نیمی از سطح سیاره توسط ستاره مادر روشن می شود که از سطح زمین نیز قابل مشاهده است. این رویداد همانند تربیع اول و ثانی ماه دو بار در هر چرخش ستاره رخ میدهد.

تصويري تازه از تلسكوپ فضايي اسپيتزر ناسا، ستاره اي نوزاد را در فاصله ي 1140 سال نوري از زمين نشان مي دهد كه در حال دميدن در دو "حباب" عظيم است. 

نتايج مطالعات مذکور به وسيله انجمن سلطنتي اختر شناسي در لنکشاير انگلستان طي جلسه اي رسمي ارائه شد ،در اين تحقيق مشخص شده که ميدان هاي حلقه اي مغناطيسي که در بالاي سطح خورشيد (در منطقه اکليل خورشيدي )واقع هستند ،مي توانند امواج صوتي مغناطيسي بزرگي را توليد کنند که عملکرد  آن بسيار شبيه به کار اسباب هاي موسيقي نظير گيتار و لوله هاي صوتي است.

ساخت موسيقي :

هارموني موسيقي در اتمسفر خورشيد چه کمکي به دانشمندان مي کند؟